Müzik, bir toplumun kültürel aynası, nesillerin zihinsel kodlarını oluşturan en güçlü aktördür. Ancak günümüz müzik dünyasına baktığımızda, bu aynanın giderek flulaştığını ve estetikten uzaklaştığını görmek ürkütücü bir hal aldı. Eskiye nazaran çok daha ciddiyetsiz, sanatsal kaygılardan arınmış ve ne yazık ki argo kelimelerin gölgesinde kalmış bir üretim furyasıyla karşı karşıyayız. Daha da vahimi, kadını ve kadın bedenini sadece bir nesne gibi konumlandırıp aşağılayan bu sığ içeriklerin, dijital çağın algoritma tuzaklarıyla sürekli ön plana çıkarılmasıdır.

​Asıl acı olan ise yeni neslin bu kültürel yozlaşmanın tam ortasında büyüyor olması. Bir toplumun çocuklarına ve gençlerine Barış Manço gibi evrensel değerleri, sevgiyi, saygıyı ve kalıcı izler bırakmayı aşılayan gerçek sanatçıları tanıtmak, onları bu temiz mirasla beslemek varken; böylesine içi boşaltılmış şarkılarla zihinlerini kirletmek gelecek adına derin bir hüzün kaynağıdır.

​Müzik sadece ritimden ibaret değildir; bir neslin ahlakını, dilini ve hayal gücünü inşa eder. Bugün popüler kültür adı altında önümüze sunulan bu ciddiyetsizliğe karşı dur demek, yarının yetişkinlerine hak ettikleri estetik dünyayı sunmak hepimizin sorumluluğudur. Kültürel bir çölleşmeye teslim olmamak için, müziğin kaybolan ruhunu ve Barış Manço gibi değerlerin bıraktığı o asil mirası yeniden baş köşeye taşımak zorundayız.