Türkiye son günlerde bir kez daha siyasetin sıcak gündemiyle karşı karşıya. Özellikle ana muhalefet cephesinde yaşanan hukuki süreçler, mahkeme kararları, parti içi tartışmalar ve kamuoyundaki yankılar; yalnızca bir siyasi partiyi değil, demokrasinin işleyişine dair toplumsal hassasiyetleri de yeniden gündeme taşıdı. Son günlerde CHP’ye ilişkin mahkeme kararları ve devam eden itiraz süreçleri kamuoyunda geniş tartışma yarattı. Süreç henüz tüm hukuki yollar tamamlanmadan devam ediyor. 

Fakat burada durup düşünmemiz gereken daha büyük bir mesele var:

Hak nedir?

Hukuk kimin içindir?

Adalet ne zaman gerçek anlamını bulur?

Adalet; yalnızca mahkeme salonlarında verilen karar değildir. Adalet, toplumun kararın nasıl verildiğine, hangi gerekçelerle uygulandığına ve herkes için eşit olup olmadığına duyduğu güvendir.

Bir ülkede hukuk; yalnızca güçlü olanı değil, farklı düşüneni de koruyorsa anlamlıdır. Çünkü demokrasi sadece sandıkla değil, hukuk güvenliğiyle yaşar.

Bugün CHP üzerinden yürüyen tartışmalar yarın başka bir siyasi yapı üzerinden de yaşanabilir. Bu nedenle meseleye taraf gözlüğüyle değil; hukuk devleti ilkesi açısından bakmak gerekir. Her siyasi parti, her yurttaş ve her kurum; Anayasa ve yasal süreçler içerisinde hak arama özgürlüğüne sahiptir. Hukuki denetim meşrudur, ancak bu süreçlerin toplum vicdanında da adalet duygusunu beslemesi gerekir.

Unutmamak gerekir ki;

hukukun amacı intikam değil denge,

siyasetin amacı kutuplaşma değil temsil,

adaletin amacı ise korku değil güvendir.

Toplum olarak birbirimizin düşüncesini beğenmek zorunda değiliz. Ama birbirimizin hukukunu savunmak zorundayız.

Çünkü bugün alkışlanan haksızlık, yarın kapımızı çalabilir.

Ve bu ülkenin en çok ihtiyaç duyduğu şey; yüksek sesle konuşan taraflar değil, güçlü kurumlar, şeffaf süreçler ve herkes için eşit uygulanan hukuk düzenidir.

Hak bir grubun değil, herkesindir.

Hukuk bir dönemin değil, devletin temelidir.

Adalet ise geciktiğinde yalnızca davalar değil, güven de kaybedilir.