​Dolaplarımız giymediğimiz kıyafetlerle doluyken, bayatladı diye çöpe attığımız ekmekleri beğenmiyor, dünkü yemekleri yemek istemiyoruz. Çocuklarımızı her istediğinin önüne konduğu bir şımarıklıkla büyütüyoruz. Oysa bizler, "Komşusu açken tok yatan bizden değildir" diyen bir inancın, bir peygamberin ümmetiyiz.

​Peki, bize ne oldu?

​Bir insanın başını sokacak bir çatısı yokken, bir marifet gibi sahip olduklarımızın fazlalığıyla nasıl yaşayabiliyoruz?

​Vicdanlar sağır ise zenginlik ne yapsın?