Bir ülkenin geleceği, isimler üzerinden yapılan tartışmalarla değil; çözülen sorunlarla inşa edilir.

Bugün dönüp etrafımıza baktığımızda, cevabını bekleyen onlarca hayati mesele varken, günlerce müfredatı, kavramları ya da tarihî adlandırmaları konuşuyor olmamız beni derinden düşündürüyor.

Gençlerimiz uyuşturucu bataklığında kaybolurken.

Aileler evlatlarını bu karanlıktan kurtarmak için çırpınırken.

SMA'lı, DMD'li ve farklı ağır hastalıklarla mücadele eden çocuklarımız, tedaviye ulaşabilmek için yardım kampanyalarına mahkûm olurken.

Atama bekleyen öğretmenlerimiz, sağlık çalışanlarımız, mühendislerimiz ve nice meslek sahibi gençlerimiz yıllarca emek vermelerine rağmen umutla bir kadro haberi beklerken.

Emekliler ay sonunu nasıl getireceğini hesap ederken.

Asgari ücretli geçim mücadelesi verirken.

Kadın cinayetleri, çocuk istismarları ve artan şiddet olayları toplumun vicdanını her gün biraz daha yaralarken.

Bizim asıl gündemimiz gerçekten müfredat mı? Tartıştığımız isimler mi?

Elbette tarih konuşulur. Elbette eğitim sistemi geliştirilir. Elbette fikirler özgürce tartışılır. Ancak önceliklerimizi kaybettiğimizde, çözülemeyen her sorun yarın daha da büyüyerek karşımıza çıkar.

Bu ülkenin gençleri geleceğe umutla bakmak istiyor.

Anne babalar çocuklarının sağlığı için kapı kapı dolaşmak istemiyor.

Üniversite mezunları yıllarca işsiz kalmak istemiyor.

İnsanlar, yaşam mücadelesi verirken kendilerini yalnız hissetmek istemiyor.

Bugün ihtiyaç duyduğumuz şey; ayrıştıran tartışmalar değil, birleştiren çözümlerdir.

Çünkü güçlü bir devlet; vatandaşının derdini duyan, gencini koruyan, hastasına sahip çıkan, üretimi destekleyen, adaleti gözeten ve umudu büyüten devlettir.

Gelin, enerjimizi bizi ayrıştıran tartışmalara değil; çocuklarımızın geleceğine, gençlerimizin bağımlılıktan kurtulmasına, hastalarımızın tedavisine, işsizlerimizin istihdamına ve milletimizin refahına harcayalım.

Çünkü tarih, en çok konuşanları değil; en çok çözüm üretenleri hatırlar.