Bir ülkenin en önemli göstergelerinden biri ekonomisi, yolları veya binaları değildir.

Asıl gösterge çocuklarının nasıl büyüdüğü ve gençlerinin geleceğe nasıl baktığıdır.

Çünkü bugünün çocukları yarının Türkiye'sini yönetecek.

Bugünün gençleri yarının öğretmeni, mühendisi, doktoru, işçisi, sanatçısı, girişimcisi ve yöneticisi olacak.

O halde onların sorunlarını neden yalnızca gençlik politikalarının bir başlığı olarak görüyoruz?

Çocukların eğitimde fırsat eşitliğine ihtiyacı var.

Gençlerin nitelikli eğitime ve istihdama ihtiyacı var.

Ailelerin ekonomik yükünün hafiflemesine ihtiyaç var.

Ve hepsinden önemlisi, gençlerin kendilerini bu ülkenin geleceğinde değerli hissetmeye ihtiyacı var.

Bağımlılıkla mücadele, şiddetin önlenmesi, sosyal medya kullanımının bilinçli hale getirilmesi ve çocukların güvenli ortamda büyümesi yalnızca ailelerin sorumluluğu değildir.

Bu, toplumun ortak meselesidir.

Çünkü kaybettiğimiz her çocuk, aslında geleceğimizden eksilen bir parçadır.

Kaybettiğimiz her genç ise yarının Türkiye'sinden eksilen bir güçtür.

Alarmı duyabilmek için daha büyük bir kriz yaşamayı beklememeliyiz.

Çocuklarımız ve gençlerimiz bize geleceğin nasıl olacağını bugünden söylüyor.

Mesele onları duyup duymayacağımızdır.