Bazı başarı hikâyeleri vardır, alkışlanır.

Bazıları vardır ki alkışların arkasında büyük bir sessizlik saklar.

O sessizlikte, emeğinin karşılığını alamayan insanların sesi vardır.

Uykusuz gecelerin sesi…

Verilen sözlerin tutulmamasının kırgınlığı…

“Ben de bu işin bir parçasıydım” diyememenin burukluğu…

Ve en acısı da bütün bunların üzerine, başkasının çıkıp ortaya konulan emeği kendi başarısıymış gibi anlatmasının sessizliği…

İşte asıl mesele tam da burada başlıyor.

Çünkü her görünen başarı, gerçekten başarı değildir.

Bazı insanlar yükselirken merdivenleri kendi elleriyle yapmaz.

Başkalarının omuzlarına basarak yükselir.

Sonra da yukarı çıktığında, aşağıda bıraktığı insanlara bakmaz.

Çünkü bakarsa ne göreceğini bilir:

Kendi yükselişinin altında ezilmiş hayatlar.

Emeği görünmez sananlar yanılıyor

Bir insanın emeğini görmezden gelmek çok kolaydır.

“Zaten göreviydi.”

“Zaten yapması gerekiyordu.”

“Sonra hallederiz.”

“Şimdi bunun sırası mı?”

“Sen de çok büyütüyorsun.”

Bunlar, emeğin karşılığını vermemek isteyenlerin en sevdiği cümlelerdir.

Çünkü insanın emeğini küçültmenin ilk yolu, onun verdiği mücadeleyi önemsiz göstermektir.

Oysa bir insanın yaptığı işin arkasında ne olduğunu bilemezsiniz.

Belki o insan o işi yapabilmek için ailesinden fedakârlık yaptı.

Belki gecelerini verdi.

Belki cebinden harcadı.

Belki kendi imkanlarını kullandı.

Belki size güvendi.

Belki verdiğiniz sözün arkasında duracağınıza inandı.

Ve siz bütün bunların üzerine yalnızca:

“Ne var bunda?”

dediyseniz…

Asıl kaybettiğiniz şey para değildir.

Güvendir.

Bazı insanlar hakkını istemez, ama hakkını unutmaz

Yanlış anlaşılmasın.

Herkes hakkını yüksek sesle aramaz.

Bazı insanlar kavga etmez.

Bazıları hesap sormaz.

Bazıları kapıyı çarpıp gitmez.

Sadece sessizce uzaklaşır.

Çünkü karşısındaki insanın karakterini anlamıştır.

İşte o sessizlik çoğu zaman sanıldığından daha ağırdır.

Çünkü karşınızdaki insanın sizi affetmesiyle, sizin yaptığınız şeyin doğru olması aynı şey değildir.

Bir insan size hakkını helal ettiğini söylese bile, bu sizin yaptığınız haksızlığı haklı çıkarmaz.

Vicdanın hesabı başka, insanın hesabı başkadır.

Kazanmak başka, hak ederek kazanmak başka

Hayatta herkes kazanabilir.

Ama herkes hak ederek kazanamaz.

Paranız olabilir.

Makamınız olabilir.

Şöhretiniz olabilir.

Kalabalıklar sizi alkışlayabilir.

İsminiz büyük yerlerde geçebilir.

Ama bütün bunların hiçbir anlamı yoktur eğer o noktaya gelirken başkalarının emeğini hiçe saydıysanız.

Çünkü gerçek başarı, yalnızca zirveye çıkmak değildir.

Zirveye çıkarken kimseyi ezmemektir.

Yanınızda yürüyen insanların hakkını teslim etmektir.

Size destek olanları unutmamaktır.

Sizin için çalışan insanları değersiz görmemektir.

Birlikte kazanılan bir başarıyı tek kişinin hanesine yazmamaktır.

Ve en önemlisi…

Bir başkasının emeğini kendi isminizin altına imza diye koymamaktır.

Bugün güçlü olabilirsiniz…

Ama hayatın en büyük yanılgılarından biri, gücü sonsuza kadar elinde tutacağını sanmaktır.

Bugün sözünüz geçebilir.

Bugün insanlar sizi dinleyebilir.

Bugün bir başkasının emeğinin karşılığını vermeden yolunuza devam edebilirsiniz.

Fakat hayat değişir.

İnsanlar değişir.

Şartlar değişir.

Ve bazen yıllarca sessiz kalan insanlar, hiçbir şey söylemeden hayatınızdan çıkar.

İşte o zaman anlarsınız.

Kaybettiğiniz şey bir çalışan, bir arkadaş, bir yol arkadaşı ya da bir insan değildir sadece.

Kaybettiğiniz şey, size gerçekten inanmış bir insanın güvenidir.

Güven ise kaybedildiğinde parayla satın alınamaz.

Son söz…

Kimsenin emeğini küçük görmeyin.

Kimsenin alın terini değersizleştirmeyin.

Kimsenin zamanını, iyi niyetini ve fedakârlığını kullanıp sonra da bunu kendi başarınız gibi sunmayın.

Çünkü hayat bazen insanı öyle bir yere getirir ki, geçmişte yaptıklarınız önünüze birer birer çıkar.

Ve o gün insanın yanında ne makamı kalır ne alkışı ne de kalabalığı…

Sadece karakteri kalır.

O yüzden başkasının emeğini kullanarak büyümek yerine, birlikte büyümeyi öğrenin.

Bir insanın hakkını vermek sizi küçültmez.

Tam tersine sizi büyütür.

Çünkü gerçek büyüklük, başkalarını ezerek yukarı çıkmak değil;

yanınızdakileri de ayağa kaldırarak yürümektir.

Ve unutmayın:

Bir başkasının emeğini çalarak yazdığınız başarı hikâyesinin son sayfasında, mutlaka sizin gerçek karakteriniz yazar.

O sayfayı değiştiremezsiniz.

Çünkü bazı şeyleri insanlar değil,

hayat yazar.