Dünyanın sadece görünen yüzeyini ve yüksek sesle bağırılan cümlelerini okuyan kalabalıklara inat; hayatın, insanın ve hakikatin satır altı metinlerini keşfetmeyi kendine ömür mizanpajı edinen kavi sîneler vardır.

Ahmet Bilgehan Arıkan ile Satır Arası’nda; kırk yıllık dünya serüvenini Aile Danışmanı, Editör ve Çocuk Gelişimci rütbeleriyle taçlandıran; yazmayı alelade bir meslek değil, sâfi bir fark ediş ve anlam arayışı yöntemi olarak gören; dallarında üç evladını taşıyan vakur bir ağaç gibi sallansa da her daim ilahi rehberliğin kavi köklerine sarılan; "kusursuzluk" efsanesini geride bırakıp Nebevî metodun o dervişane sükûnetine sığınan ve köklerini göğe doğru büyüterek mutmain bir göçün duasına duran Değerli Müellif ve Uzman Mine Doğan ile derin bir hasbıhal gerçekleştirdik.

Mine Hanım, Satır Arası’na, bu hasbi gönül masamıza safalar getirdiniz. Sizi sadece akademik ve kurumsal kimlikleriyle kelimelere yön veren bir uzman olarak değil; kırk yıllık ömür heybesini kelam, kalem ve anlam yakıtıyla doldurmuş, yaşamın satır altı metinlerini okuyan hakiki bir zanaatkâr olarak burada ağırlamak büyük bir şereftir.

Röportajımıza sizi, o büyük iddialardan uzak, sâfi ve mütevazı sînenizi tanıyarak başlayalım: Mine Doğan kimdir? Hayatını hangi mukaddesat üzerine inşa etmiştir?

Zarif davetiniz ve gönül sofranızda yer açtığınız için teşekkür ederim.

Bendeniz insanın görünen hâlinden çok, iç dünyasına ve yaşamın satır aralarına merak duyan bir yolcuyum. Aile danışmanlığı, çocuk gelişimi, editörlük ve yazarlık kimliklerimin ortak paydası da budur; anlamaya, fark etmeye ve insanın hakikatine biraz daha yaklaşmaya çalışmak.

Hayatımı üzerine kurmaya gayret ettiğim mukaddesat ise kulluk bilinci ve yeryüzünde insan olmanın emaneti. Biliyorum ki, ne kadar öğrenirsek öğrenelim hakikatin tamamına sahip olamayacağız; bu yüzden kendimden çok ilahi rehberliğe güveniyorum. Bütün çabam, dünüme göre daha iyi, daha hayırlı ve yarın kendime teşekkür ettirecek bir hayat yaşayabilmektir.

Aile danışmanı, editör ve çocuk gelişimci kimliklerinizle kelimelerle iç içe bir hayat sürüyorsunuz. Çeşitli kurumsal yayınlarda sayfa yazarlığı yapmış bir kalem olarak; yazmayı ticari bir meslek değil de "düşünmenin, fark etmenin ve anlam arayışının bir yöntemi" olarak görmeniz, "Kelimelerin Sıhhati" terazisinde kaleminize nasıl bir manevi koruma sağlıyor?

Yazmayı salt bir üretim alanı olarak görmüyorum. Yazmak; düşünmenin, fark etmenin ve insanın kendi içine tuttuğu bir aynanın iz düşümü. Kimi ilham edilenle yazar kimi nakkaş desenleriyle özündekini yansıtır.

“Kelimelerin sıhhati” dediğimiz ise eser, sahibinin niyetini taşır. Bir cümle inşa ederken kendime sık sık şu soruyu sorarım: Bu söz içimdeki hakikate ne kadar yakın, kolektif ya da tekil dairede tekamüle hizmet ediyor mu? Etmiyorsa, ne kadar süslü olursa olsun eksik kalır. Kalemi koruyan şeyin yetenekten önce niyet olduğuna inanıyorum. Zira kelimeler imar da eder, yıkar da. Hasılı, yazmak benim için sadece bir ifade biçimi değil, aynı zamanda içsel bir mesuliyettir.

Zaman zaman hayatın rüzgarlarıyla sallandığınızda, "Dallarında üç evladını taşıyan bir ağaç gibi köklerime sarılıyorum" diyorsunuz. İnsanın ayakta kalmasını sağlayan şeyin dış koşullardan ziyade, kendi iç dünyasında inşa ettiği o asil dayanaklar olduğuna dair inancınız, modern çağın bencil ve dayanıksız insan modeline nasıl kavi bir ibret vesikasıdır?

Modern insanın en büyük yorgunluğu, köklerini dışarıda araması. Halbuki insanı ayakta tutan şey; makam, alkış, konfor ya da şartların kusursuzluğu değil, iç dünyasında kurduğu anlamdır.

Hayat hepimize zaman zaman rüzgârını sert estiriyor. Ben de bundan muaf değilim. Fakat tutunduğumuz değerler, inancımız, bilincimiz ve sevdiklerimiz varsa yeniden doğrulacak bir yer de oluyor. Hülasa; haz ve hız çağında dayanıklılık, hiç kırılmamak ya da tökezlememek değil de kırıldığında, yolu şaşırdığında ne yöne döneceğini bilmektir. İşte öz de burada saklı.

İnsan aklının sınırlı olduğunun idrakiyle, bildiklerinize dahi yüzde yüz güvenmediğinizi fısıldıyor; kulluğunuzda, anneliğinizde ve varoluşunuzda sarsılmaz tek kaynak olarak ilahi rehberliği ve Nebevî metodu seçiyorsunuz. Bu mukaddes düstura sarılmanın kumaşınızın kalitesini artırdığını ve sînenize içsel bir sükûnet verdiğini söylemeniz, günümüzün o kibirli bilgi çağına karşı nasıl bir uyanıştır?

Bilgi arttıkça tevazunun artmasının elzem olduğuna inanıyorum. Çünkü öğrendikçe bilmediklerimin ne kadar büyük bir alan kapladığını fark ediyorum. Hatta kendi doğrularıma bile yüzde yüz güvenmiyorum; insan aklı kıymetli ama sınırlıdır.

Kendimce nebevi yöntem diye zihnimde derleyip topladığım başucu metodum var benim için bir istikamet pusulası. İnsanı yalnızca neyi düşüneceği konusunda değil, nasıl bir insan olacağı konusunda da terbiye ediyor. Bugün bilgiye ulaşmak çok kolay ama hikmete ulaşmak hep emek istiyor. Sanıyorum çağımızın en büyük ihtiyacı daha çok bilgi değil, tahayyülü geniş, tefekkürü derin, mütevazı bir akıl.

Hayatı bize borçlu bir mekanizma olarak görmeyip, kendi ellerimizle inşa ettiğimiz bir "hâl" olarak tanımlıyorsunuz. Bu bağlamda, bir insanın fiziksel, duygusal ve bilişsel olarak beslendiği kaynakların temizliğine bu denli ehemmiyet vermesi, akvaryumun o kirli ve toksik suyundan arınmak isteyen bir okur için nasıl bir ilk adımdır?

Bünyenin neyle beslendiği, zamanla neye dönüştüğünü belirler. Yalnızca yediklerimiz mi? Dinlediklerimiz, izlediklerimiz, okuduklarımız, hatta ekseriyetle vakit geçirdiğimiz insanlar da ruhumuzun gıdasıdır. Kirli bir akvaryumda yaşayan balığın suyun kirlendiğini fark etmemesi gibi biz de bazen zihnimizi ve kalbimizi yoran şeylere alışıyoruz.

Bence ilk adım, insanın kendine dürüstçe şu soruyu sormasıdır: “Ben habitatımda neyle besleniyorum?” İşte tam o noktada huzur, çoğu zaman hayata yeni bir şey eklemekten ziyade ruhu kirleten şeyleri eksiltmekten başlıyor. İnsanın iç dünyası da bir bahçe gibi bence neyi suluyorsanız, hayatınızda o büyüyor.

Kendinize dair en dürüst itiraflarınızdan biri de şu: "Kusursuzluk iddiam kalmadı. İnsan olmak biraz eksik, biraz da yolda olmak demektir." Halen yalpalamaya açık, yaraları olan ve öğrenmeye devam eden bir yolcu olarak; modern kişisel gelişim dünyasının o içi boş "mükemmellik" dayatmalarını kalemiyle kıran bir yazarın matbuat dünyasındaki asil duruşu nasıl olmalıdır?

Kendini tamamen çözmüş biriyle henüz karşılaşmadım. İlmi olan insan böyle bir iddiada bulunmaz, bulunuyorsa da kendini yeterince tanımamıştır.

İnsan olmak biraz eksik, biraz da yolda olmaktır. Ben yaraları, yalpalamaları, pişmeye devam eden taraflarıyla insanım. Bu yüzden yazarken ve yaşarken mükemmelliği değil, sahiciliği önemsiyorum. Ademin görevi kusursuz görünmek değil, insan olmanın merhalelerinde kendine dürüstçe tanıklık etmektir.

Özel hayatınızda büyük iddialar barındırmadığınızı; dingin bir köşede içilen bir kahveyi, huzurlu bir anı, içe işleyen tek bir cümleyi bir koleksiyoner gibi biriktirdiğinizi fısıldıyorsunuz. Mutluluğun da güçlüklerin de geçici olduğu bu dünyada, bu küçük ama hasbi anların koleksiyonunu yapmak sînenizi o dijital gürültüden nasıl koruyor?

Kahve deyince bile zihnime mis gibi bir koku yayılıyor. Hiç ses etmeden “mutluluk” demek gibi… Bence insanın ruhu ederli gösterilerle değil, değerli eslerle dinleniyor.

Yunus Emre’nin, “Bir ben vardır bende benden içeri” deyişini çok severim. O içerdeki ben, sükûnetle besleniyor. Bu yüzden bir fincan kahveyi, içime işleyen bir cümleyi, huzur veren kısa bir ânı koleksiyoner gibi biriktiriyorum. Çünkü insanın sînesi böyle korunuyor. Dünyayı yavaşlatarak, nimeti fark ederek ve geçip gidenin içinden kalıcı bir şükür devşirerek.

Son olarak; bir ömrü boşa yaşamaktan Allah’a sığınan, dününe göre daha huzurlu olmayı ve en nihayetinde "mutmain bir şekilde göçmeyi" en büyük duası eyleyen bir müellif olarak; Satır Arası masamızdan, köklerini göğe doğru büyütmeye niyet etmiş yazar adaylarımıza ve kelamın namusuna gönül verenlere bırakacağınız o kurumsal "Sonrası Bahar" mesajınız ne olur?

Estağfirullah. Yazmak isteyenlere hatta eli kalem tutan herkese kurumsal cümleler değil ama samimiyetle şunu tavsiye ederim: İyi bir kalem olmak için önce iyi bir göz, iyi bir kulak ve iyi bir gönül sahibi olmak gerekiyor. İnsan, hayatı yaşadığı nispetle sahici yazıyor.

Ve manaya karşı aceleci olmasınlar. Ruh mekanik değildir. Bir meyve nasıl mevsimini bekliyorsa, kalem de demlenmek ister, kendini muhatabına öyle açar.

Rabbimiz bizden kusursuzluk beklemiyor. Hata da yapacağız, bazen eksileceğiz, yeniden başlayacağız. Mühim olan, dar-ı dünyadan çıkarken berzahta verdiğimiz o ilk söze biraz daha yaklaşabilmiş olmanın gayret ve huzurunu taşıyabilmek. Yaşamak hamurumuzdaki iyiyle kötünün, korkuyla ümidin, havf ile recânın arasında yaptığımız samimi saylarda saklı. Tam olarak böyle görüyorum bu denge yolculuğunu. İnsanı ayakta tutan şey, yeniden ve daima yönünü mutlak doğruya çevirebilmesidir.

Kalbimizi katılaştırmadan ardımızda iyi iz bırakalım da “sonrası bahar”.

Ahmet Bilgehan Arıkan ile Satır Arası’nda; yaşamın o saklı satır altı metinlerini editörlük ve danışmanlık irfanıyla okuyan, ilahi rehberliğin ve Nebevî metodun o asil sükûnetine sığınarak üç evladını vakur bir ağaç gibi omuzlayan ve "Köklerini göğe doğru büyütmeye çalışan bir yolcuyum" diyerek tevazunun zirvesine kurulan Değerli Uzman ve Yazar Mine Doğan'ın o kavi ömür mizanpajını terazimizde pürüzsüzce süzdük. Anladık ki; ticarette, davada, yuvada, sanatta, annelikte, kullukta ve her çetin imtihanda niyet sâfi, emek hakiki ve teslimiyet tam olunca... Sonrası Bahar.