İnsan en çok nerede kırılır, bilir misin? Güvendiği bir kalbin sessizliğinde. Bir ömür sakladığı yaralar kanar, Kimsenin görmediği bir gecenin içinde.

 

Her düşüş bir son değildir aslında, Her kaybediş de yenilgi sayılmaz. Bazen hayat susturur insanı, Çünkü bazı gerçekler gürültüyle anlatılmaz.

 

Kimi sırtından vurur, kimi yüzüne güler, Kimi de en masum hâliyle umutlarını böler. Sen yine de kalbini karanlığa teslim etme, Herkes kirleniyor diye kendi özünden vazgeçme.

 

Yusuf da bir kuyunun karanlığını gördü, Kardeş eliyle kendi yalnızlığına gömüldü. Ama hiçbir kuyu sonsuza dek saklayamadı onu, Vakti gelince kader aydınlığa çevirdi yolunu.

 

Çünkü hayat, herkese hesabını hemen sormaz, Her hakikat bir anda gün yüzüne çıkmaz. Sabır, çaresizce beklemek değildir bazen, İnsan kendini korur en zor sınavlardan geçerken.

 

Bir gün dönüp bakarsın geçtiğin yollara, Kimler iz bırakmış, kimler dönüşmüş anılara… O vakit anlarsın, en büyük kazancın Kimseye benzemeden kalabilmektir aslında.

 

Bırak, bazı sorular cevapsız kalsın, Bırak, bazı insanlar kendi gerçeğinde yaşasın. Sen kalbini kinle değil, vicdanla büyüt; Çünkü karanlık ne kadar derin olursa olsun, Güneş doğmadan önce son bir kez daha küçülür.

Kızılgöz Haber Köşe Yazarı, Şair 

İlayda Çalışkan