Hayat, çoğu zaman bize yetişmemiz gereken işleri hatırlatıyor; fakat kendimize karşı sorumluluklarımızı sessizce erteliyoruz. Günler geçiyor, mevsimler değişiyor, takvimler yenileniyor ama insan bazen kendi içindeki yorgunluğu fark etmek için durup aynaya bile bakmıyor.

Oysa insanın kendine ayırdığı birkaç dakikalık huzur, bazen uzun bir uykudan daha fazla dinlendirir. Sessiz bir sabah, yarım kalan bir kitabın sayfaları, pencereye konan bir kuş ya da içten edilen kısa bir dua... Bunlar büyük mutluluklar değildir belki ama gönlü ayakta tutan küçük dayanaklardır.

Ben inanıyorum ki insan, başkalarına gösterdiği anlayışın bir kısmını da kendine gösterebilmelidir. Sürekli güçlü görünmeye çalışmak yerine, yorulduğunu kabul etmeyi de öğrenmelidir. Çünkü dinlenmek vazgeçmek değildir; yeniden yola çıkabilmek için nefes almaktır.

"İnsan, kırılmadan olgunlaşmaz; ama her kırgınlığını kalbine yük ederse yürüyemez."

Belki de bugün kendimize borçlu olduğumuz şey, kusursuz olmak değil; elimizde kalan güzellikleri fark edebilmektir. Teşekkür etmeyi unutmamak, gönül kırmamaya gayret etmek ve yarına daha huzurlu bir kalple uyanabilmek için dua etmektir.

Hayat herkese aynı kapıları açmıyor. Kimi koşarak ilerliyor, kimi durup dinlenerek yol alıyor. Önemli olan başkalarının hızına yetişmek değil, kendi yolculuğumuzun hakkını verebilmektir. Çünkü insan, en çok kendi vicdanında misafirdir ve o misafiri incitmeden yaşamak, belki de ömür boyu öğrenmeye çalıştığımız en kıymetli iştir.