Hayat, bazı insanlara erken yaşta büyümeyi öğretir. Daha çocukken omuzlarına yüklenen sorumluluklar, zamanla karakterlerinin bir parçası hâline gelir. Kimseye yük olmamayı, düştüğünde kendi kendine kalkmayı, gözyaşlarını kimsenin görmediği yerlerde silmeyi öğrenirler. Bir süre sonra da herkesin gözünde güçlü insanlara dönüşürler.

Oysa kimse sormaz; bu gücün bedeli nedir?

Herkesin yardımına koşan, birinin derdini dinleyen, en zor anlarda çözüm üreten o insanın kendi içinde neler yaşadığını kaç kişi merak eder? İnsanlar onun varlığına alışır. Her şeyi halledeceğini, bir yolunu bulacağını, ne yaşarsa yaşasın ayakta kalacağını düşünürler. Çünkü bugüne kadar hep öyle yapmıştır.

Fakat hayatın kimsenin görmediği bir tarafı vardır. İnsan, sürekli güçlü olmak zorunda kaldığında kendi kırgınlıklarını bile ertelemeye başlar. Bir gün üzülür, ertesi gün işine gider. Bir gün hayal kırıklığı yaşar, ertesi sabah hiçbir şey olmamış gibi gülümser. İçinde fırtınalar koparken dışarıya sakin görünmeyi başarır.

Ve zamanla kendi acısının bile yabancısı olur.

En ağır yorgunluk, dinlenememek değil; insanın kendisi olmaya bile fırsat bulamamasıdır.

Bazen bir akşamüstü, kalabalığın ortasında insanın içini tarifsiz bir yalnızlık kaplar. Herkes bir yerlere yetişirken o, kendi içinde kaybolur. Telefonu çalar ama açmak istemez. Konuşacak çok şeyi vardır ama anlatacak kimse bulamaz. Çünkü anlatmaya başladığında duyacağı ilk cümleyi bilir:

“Sen de mi? Sen her şeyin üstesinden gelirsin.”

İşte tam da bu yüzden susar.

Çünkü güçlü görünmek, bazen insanın kendisine kurduğu en sessiz hapishanedir. İçeride ne yaşanırsa yaşansın dışarıya belli etmemek, zamanla bir alışkanlığa dönüşür. İnsan kendi acısını bile kontrol altında tutmaya çalışır. Oysa duygular, ertelendikçe ortadan kaybolmaz. Yalnızca kendilerine daha sessiz, daha derin bir yer bulurlar.

Sonra hiç beklemediğin bir anda çıkarlar karşına.

Bir şarkının eski bir hatırayı canlandırmasında, sokakta gördüğün bir çocuğun yüzünde, yağmura yakalanmış bir kedinin ürkek bakışlarında… Bazen de hiçbir sebep yokmuş gibi görünen sıradan bir anda.

Aslında sebep vardır. Hem de birikmiş, üst üste yığılmış, yıllarca dile getirilmemiş nice sebep…

İnsan bazen ağladığı için değil, ağlamamak için ne kadar çabaladığını hatırladığı için yorulur.

Bir de şu var: Herkesin yanında dimdik durmayı öğrenen insanlar, çoğu zaman birinin yanında eğilmenin ne kadar kıymetli olduğunu unuturlar. Bir omza başını yaslamak, “Bugün iyi değilim.” diyebilmek, bir başkasının her şeyi çözmesini beklemeden yalnızca yanında kalmasına izin vermek… Bunlar sanıldığı kadar kolay değildir.

Çünkü insanın en büyük korkularından biri de zayıf görünmek değil, zayıf göründüğünde yalnız bırakılmaktır.

Belki de bu yüzden pek çok insan, yardım istemek yerine biraz daha dayanmayı seçer. Biraz daha sabreder, biraz daha susar, biraz daha idare eder. Herkesin yükünü taşırken kendi yükünü kimseye göstermemeye çalışır.

Ta ki bir gün, taşıdığı şeylerin ağırlığı kendi gücünü aşana kadar…

Oysa insan olmak, her koşulda kazanmak değildir. Her savaştan yara almadan çıkmak, her soruna bir cevap bulmak, her karanlığın içinde tek başına yolunu çizmek zorunda da değildir.

Bazen durmak gerekir.

Bazen hiçbir şeyi düzeltmeden, kimseye yetişmeden, kimseye kendini açıklamadan yalnızca nefes almak… Bir günlüğüne bile olsa dünyanın bütün sorumluluğunu omuzlarından indirmek gerekir.

Çünkü hayat, yalnızca mücadele etmekten ibaret değildir. İnsan bazen kendisine de merhamet etmeyi öğrenmelidir.

Kendisine…

Başkalarına gösterdiği anlayışın birazını kendisinden esirgememelidir. Herkesin hatasını affederken kendi hatalarını ömür boyu mahkûm etmemelidir. Herkesin yorgunluğunu anlamaya çalışırken kendi yorgunluğunu küçümsememelidir.

Ve en önemlisi, her zaman iyi olmak zorunda olmadığını kabul etmelidir.

Sevgili okur, belki de bugün senin de birilerine güçlü görünmekten başka seçeneğin yokmuş gibi geliyor. Belki evde seni bekleyen sorumlulukların, işinde çözmen gereken sorunların, kimseye anlatamadığın kaygıların var. Belki de herkes senden bir şey beklerken senin neye ihtiyacın olduğunu soran kimse çıkmıyor karşına.

Yine de kendini unutma.

Sen yalnızca başardıklarından, çözdüğün sorunlardan, atlattığın felaketlerden ibaret değilsin. Yorulduğunda da değerlisin. Bir şeyi beceremediğinde de… Bir gün hiçbir şey yapmak istemediğinde, hayata yetişemediğinde, gözlerin dolduğunda da…

Bütün bunlar seni eksiltmez. Seni insan yapar.

Unutma, bazen en büyük cesaret yeniden ayağa kalkmak değil, ilk kez birinin elini tutmasına izin vermektir. Bazen en büyük başarı, bir savaşı daha kazanmak değil, artık savaşmak istemediğini kendine itiraf edebilmektir.

Ve bazen hayatın en güzel dönüm noktası, insanın herkese yetişmeye çalışmayı bırakıp kendisine dönmesidir.

Çünkü kimseye muhtaç olmamak başka şeydir, kimseye ihtiyaç duymamaya kendini mecbur bırakmak başka…

İnsan güçlü olabilir. Bağımsız olabilir. Kendi ayakları üzerinde durabilir. Ama yine de sevilmeye, anlaşılmaya, dinlenmeye ve bir başkasının yanında kendini güvende hissetmeye ihtiyaç duyar.

Bunda utanılacak hiçbir şey yok.

Hayat zaten yeterince zor. Bir de insanın kendi kalbine karşı sert davranmasına gerek yok.

Öyleyse bugün kendine biraz zaman ayır. Her şeyi çözmek zorunda değilsin. Herkese yetişmek, herkesi memnun etmek, her sorunun cevabını bilmek zorunda da değilsin.

Bazen hayatın senden istediği tek şey, kendine biraz daha insaflı davranmandır.

Ve eğer bugün yorulduysan, bırak biraz dinlen.

Dünya sensiz de dönmeye devam eder. Bazı işler yarına kalır, bazı sorunlar hemen çözülmez, bazı insanlar seni anlamaz.

Olsun.

Yeter ki bütün bunların arasında kendini kaybetme.

Çünkü insan, başkalarına yetişmek uğruna kendisinden uzaklaştığında, bir gün dönüp baktığında en çok özlediği kişinin yine kendisi olduğunu fark eder.

Belki de artık kendine dönmenin zamanıdır.

Kimseye bir şey kanıtlamadan, dimdik durmak zorunda hissetmeden, yalnızca olduğun gibi…

İnsan, bazen en çok kendisine sığınmayı öğrenmelidir.