İnsan, hayatının büyük bölümünü bir şeylerin gerçekleşmesini bekleyerek geçiriyor. Bir telefonun çalmasını, bir kapının açılmasını, bir insanın dönmesini, bir hayalin gerçeğe dönüşmesini…

Kimi zaman bir haber bekliyor, kimi zaman bir özür, kimi zaman da yıllardır içinde büyüttüğü o güzel günlerin gelmesini…

Oysa hayatın en acı tarafı şu: Biz bir şeylerin olmasını beklerken zaman, bizden hiçbir izin almadan ilerliyor.

Takvimler değişiyor, mevsimler geçiyor, yüzler yaşlanıyor. Bir zamanlar uğruna heyecanlandığımız şeyler bile gün geliyor sıradanlaşıyor. Ve insan, dönüp arkasına baktığında en çok da yaşayamadıklarına üzülüyor.

Çünkü bazı bekleyişlerin bir sonu yoktur.

Bir insanın değişmesini beklersin, değişmez. Birilerinin seni anlamasını beklersin, anlamaz. Emeğinin karşılığını görmeyi beklersin, belki yıllar geçer ama o karşılık bir türlü gelmez.

İşte tam da burada insanın kendisine sorması gereken bir soru var:

Ben kendi hayatımı ne zaman yaşamaya başlayacağım?

Elbette insanın hayalleri olmalı. Yarınlara dair güzel düşünceleri, kalbinde sakladığı umutları, ulaşmak istediği hedefleri bulunmalı. Umutsuz bir hayat, penceresiz bir oda gibidir. Fakat bütün ömrü yarının güzelliklerini bekleyerek geçirmek de bugünün hakkını yemektir.

Bir kahvenin tadını çıkarmak için her şeyin yoluna girmesini beklememeli insan. Sevdiklerine güzel sözler söylemek için özel günleri kollamamalı. Gülmek için bütün sorunların bitmesini, mutlu olmak için bütün eksiklerin tamamlanmasını şart koşmamalı.

Çünkü kusursuz bir zaman hiç gelmeyebilir.

Hayat, her şeyin istediğimiz gibi olduğu günlerden ibaret değil. Bazen eksiklerle, bazen hayal kırıklıklarıyla, bazen de içimize attığımız cümlelerle devam ediyor. Ama bütün bunların arasında hâlâ nefes alabiliyorsak, önümüzde değerlendirebileceğimiz bir zaman var demektir.

İnsan en çok da kendisini ihmal etmemeli.

Başkalarının kararlarına göre yön değiştirmemeli. Birilerinin sevgisini kazanmak uğruna kendi değerinden vazgeçmemeli. Her kapının açılmasını beklemek yerine, gerektiğinde kendi kapısını kendi açabilmeli.

Unutmamalı ki bazı yolları yürümek için kimsenin onayına ihtiyacımız yok.

Bazen gitmek gerekir, bazen kalmak… Bazen susmak, bazen de yıllardır içimizde birikenleri cesaretle söylemek gerekir. Ama ne yaparsak yapalım, hayatın başrolünü başkalarına teslim etmemek gerekir.

Çünkü insanın kendisine verebileceği en büyük zarar, kendi mutluluğunu sürekli başka bir zamana ertelemesidir.

Yıllar sonra geriye dönüp baktığımızda kaç kişiyi beklediğimiz değil, o yıllar içinde kendimiz için neler yaptığımız önem kazanacak.

Kaç kapının açılmadığı değil, kapalı kapıların önünde ne kadar zaman kaybettiğimiz düşündürecek bizi.

Belki de artık biraz daha cesur olmanın zamanıdır. Hayallerimizden vazgeçmeden, insanlara kırgınlığımızı hayatımıza yük etmeden, geçmişin gölgesinde kaybolmadan yürümeliyiz.

Çünkü hayat, bir gün başlayacak bir yolculuk değil. Biz farkına varsak da varmasak da şu anda yaşanıyor.

Ve unutmayalım; insanın en büyük kaybı, bir gün her şeyin güzel olacağına inanırken bugünün güzelliklerini kaçırmasıdır.

Hayatın bize ne getireceğini bilemeyiz. Ama ona nasıl karşılık vereceğimizi seçebiliriz.

Bazen en büyük zafer, beklediğimiz şeyin gerçekleşmesi değil; gerçekleşmese bile hayatımıza devam edebilecek gücü kendimizde bulmaktır.