Türkiye’de milyonlarca çalışanı ilgilendiren yeni bir dönemin kapısı aralanıyor. Değişen iş gücü piyasası, teknolojik dönüşüm ve iş-yaşam dengesi dikkate alınarak yeni nesil çalışma modellerinin geliştirilmesi planlanıyor.

Türkiye’nin 2027–2029 dönemini kapsayan Orta Vadeli Programı, çalışma hayatında da önemli değişikliklerin sinyalini verdi.

Program kapsamında iş gücü piyasasının değişen şartlarına uyum sağlanması, kullanılmayan iş gücü potansiyelinin ekonomiye kazandırılması ve çalışanların iş-yaşam dengesinin güçlendirilmesi hedefleniyor.

Yeni dönemde çalışma günlarının yeniden düzenlenmesi, esnek süreli çalışma, kısmi veya uzaktan çalışma gibi modellerin geliştirilmesi gündemde.

Özellikle çocuk bakım sorumluluğu bulunan çalışanlar için işletmelerin kısmen veya tamamen uzaktan çalışma imkânı sunmasının desteklenmesi öngörülüyor.

Ancak burada önemli bir noktanın altını çizmek gerekiyor:

Henüz herkes için çalışma saatlerinin değiştiği ya da haftalık çalışma günlerinin kesin olarak azaltıldığı yönünde yürürlüğe girmiş genel bir uygulamadan söz etmiyoruz.

Bunlar yeni dönemin politika ve düzenleme hedefleri arasında bulunuyor.

Programda ayrıca iş gücüne katılımın artırılması ve 2027–2029 döneminde yılda ortalama 711 bin kişilik istihdam artışı sağlanması hedefleniyor. İşsizlik oranının ise 2029 sonunda yüzde 7,6 seviyesine gerilemesi öngörülüyor.

Teknoloji değişiyor, dünya değişiyor, çalışma hayatı da bu değişimin dışında kalamaz.

Ancak yeni çalışma modelleri oluşturulurken yalnızca verimlilik değil, çalışanın emeği, sosyal hakları ve geleceği de korunmalıdır.

Esneklik adı altında güvencesizlik yaratılmamalı; çalışan daha fazla çalışıp daha az hakka mahkûm edilmemelidir.

Çünkü değişimin gerçek anlamda başarıya ulaşmasının yolu açıktır:

İşveren kazanırken çalışan kaybetmemeli. Ekonomi büyürken emekçinin sofrası küçülmemeli.

Yeni çalışma düzeninin merkezinde teknoloji kadar insan, üretim kadar emek, esneklik kadar da güvence bulunmalıdır.