Bugün 1 Eylül Dünya Barış Günü…

Dünyanın birçok noktasında savaşların, çatışmaların, gözyaşının ve acının devam ettiği bir dönemde, “barış” kelimesine belki de hiç olmadığı kadar ihtiyacımız var.

Çünkü savaşın kazananı yoktur.

Bir annenin evladını kaybettiği, bir çocuğun ailesiz kaldığı, insanların doğduğu topraklardan ayrılmak zorunda bırakıldığı hiçbir savaş zafer değildir.

En ağır bedeli yine çocuklar ödüyor

Savaş kararlarını büyükler alıyor, ancak o kararların altında çoğu zaman çocukların hayalleri kalıyor.

Bir çocuğun elinde silah değil kalem, başının üzerinde savaş uçakları değil gökyüzü, yüreğinde korku değil umut olmalıdır.

Dili, dini, ırkı, ülkesi ne olursa olsun hiçbir çocuk bombaların sesini duyarak büyümeyi hak etmiyor.

Filistin'de, Gazze'de, Ukrayna'da ve dünyanın çatışmalarla mücadele eden bütün coğrafyalarında yaşanan insanlık dramları bize aynı gerçeği hatırlatıyor:

Acının milliyeti yoktur. Gözyaşının dini, dili ve ırkı olmaz.

BARIŞ SADECE SAVAŞIN OLMAMASI DEĞİLDİR

Barış; birbirimizi anlayabilmek, farklılıklarımızla yaşayabilmek, adaleti savunmak ve insan hayatını her türlü çıkarın üzerinde tutabilmektir.

Birbirimizi ötekileştirmeden, çocuklarımıza kin ve nefret miras bırakmadan yaşayabileceğimiz bir dünya mümkün.

Yeter ki savaşın dilini değil, insanlığın vicdanını konuşturalım.

Bugün Dünya Barış Günü'nde bir kez daha haykırıyorum:

Çocuklar ölmesin.

Anneler ağlamasın.

İnsanlar vatanlarından koparılmasın.

Gökyüzünden bombalar değil, umutlar yağsın.

Biz gazetecilerin görevi yalnızca yaşananları yazmak değildir. Bazen insanlığın sustuğu yerde vicdanın sesi olmak da bizim sorumluluğumuzdur.

Ben bir anne, bir kadın, bir gazeteci ve her şeyden önce bir insan olarak savaşın karşısında, yaşamın ve barışın yanındayım.

Çünkü bu dünya hepimizin…

Ve hepimize yetecek kadar büyük.

Savaşın değil barışın, nefretin değil sevginin, ölümün değil yaşamın kazandığı bir dünya dileğiyle…

1 Eylül Dünya Barış Günü kutlu olsun.